۱۲مه ۲۰۲۵ - در یک مطالعه اخیر که در مجله پزشکی نیوانگلند منتشر شد، محققان اثرات کاهش وزن و ایمنی تیرزپاتید و سماگلوتید را در بزرگسالان مبتلا به چاقی اما بدون دیابت نوع ۲ ارزیابی و مقایسه کردند. این مطالعه توسط الی لیلی، تولید کننده تیرزپاتید، تأمین مالی شد.
پیشینه
آیا تزریق هفتگی می تواند منجر به کاهش وزن دو رقمی شود؟ در مبارزه با چاقی که بیش از ۶۵۰میلیون بزرگسال در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار داده است، بسیاری از مردم برای کاهش و حفظ وزن تنها از طریق تغییر سبک زندگی تلاش می کنند. پیشرفت های دارویی اخیر، به ویژه با آگونیست های گیرنده پپتید-۱شبه گلوکاگون (GLP-1) مانند سماگلوتید، امیدبخش بوده اند.
تیرزپاتید، یک آگونیست دوگانه گیرنده‌های GLP-1 و پلی پپتید انسولینوتروپیک وابسته به گلوکز(GIP)، ممکن است مزایای بیشتری را ارائه دهد. در حالی که هر دو دارو برای مدیریت وزن تأیید شده اند، مقایسه ی مستقیم آنها در جمعیت های غیر دیابتی همچنان نادر است.
روشن کردن اثربخشی نسبی آنها برای هدایت تصمیمات درمانی حیاتی است. علاوه بر این، همسو کردن گزینه های درمانی با اهداف و ترجیحات کاهش وزن بیماران به طور فزاینده ای برای تصمیم گیری مؤثر و مشترک مهم شناخته می شود.
تحقیقات بیشتری برای تعیین اینکه کدام درمان به بهترین وجه از کاهش وزن طولانی مدت در شرایط دنیای واقعی پشتیبانی می کند، مورد نیاز است.
درباره ی این مطالعه
در این کارآزمایی تصادفی، با برچسب باز (unblinded) و کنترل شده فاز 3b، از 750 بزرگسال مبتلا به چاقی که با شاخص توده بدنی(BMI)30 و بیشترتعریف می شوند، و یا افراد دارای شاخص توده ی بدنی برابر و بیش از 27 به همراه عوارضی مانند فشار خون بالا، دیس لیپیدمی، آپنه انسدادی خواب یا بیماری قلبی عروقی، ثبت نام گردید. شرکت کنندگان به طور تصادفی برای دریافت تزریق زیر جلدی تیرزپاتید (10 میلی‌گرم یا 15 میلی‌گرم) یا سماگلوتید (1.7 میلی‌گرم یا 2.4 میلی‌گرم) به صورت هفتگی به مدت 72 هفته انتخاب شدند. دوز مصرفی برای تیرزپاتید از 2.5 میلی گرم و برای سماگلوتید از 0.25 میلی گرم شروع شد و تا حداکثر دوز قابل تحمل افزایش یافت. تصادفی سازی بر اساس جنسیت،BMI پایه و وضعیت پیش دیابت انجام شد.
هر دو گروه در مورد رژیم غذایی و فعالیت بدنی مشاوره دریافت کردند. وزن و اندازه ی دور کمر به طور منظم ارزیابی شد. ایمنی از طریق عوارض جانبی، به ویژه علائم گوارشی و واکنش های محل تزریق، بررسی شد. شرکت کنندگانی که عوارض جانبی غیرقابل تحمل را تجربه می کردند، می توانستند دوز دارو را کاهش یا درمان را متوقف کنند، اما برای نتایج پیگیری می شدند.
نتیجه ی اولیه، درصد تغییر وزن بدن در هفته ی 72ام بود. نتایج ثانویه کلیدی شامل نسبت شرکت کنندگانی بود که حداقل به 10٪، 15٪، 20٪ یا 25٪ کاهش وزن و تغییر در دور کمر دست یافته بودند. نکته مهم این است که این مطالعه از یک رویکرد آماری به نام «تخمین رژیم درمانی اصلاح شده» استفاده کرد که با در نظر گرفتن شرکت کنندگانی که داروی آزمایشی را قطع کردند، درمان را تغییر دادند یا از مطالعه خارج شدند، امکان مقایسه های معتبر بین گروه ها را فراهم می کرد.
مدل های آماری، تفاوت های پایه را در نظر گرفتند و میزان انصراف را کنترل کردند تا مقایسه های معتبر بین گروه های درمانی تضمین شود. هر دو دارو با حداکثر دوز قابل تحمل تنظیم شدند که منعکس کننده ی عملکرد بالینی انعطاف پذیر و واقعی به جای یک پروتکل دوز ثابت است.
نتایج مطالعه
در میان 750 شرکت کننده ی ثبت نام شده، ویژگی های جمعیت شناختی در بین گروه ها مشابه بود. میانگین سنی 44.7 سال، 64.7٪ زن و میانگین وزن پایه 113 کیلوگرم بود. میانگین شاخص توده ی بدنی 39.2 و میانگین دور کمر 118.3 سانتی متر بود.
حدود نیمی از شرکت کنندگان حداقل دو بیماری مرتبط با چاقی داشتند. نکته قابل توجه این است که این کارآزمایی در مقایسه با مطالعات قبلی داروهای چاقی، نسبت بیشتری از مردان (حدود 35٪) را شامل می شد که ممکن است بر میزان مطلق کاهش وزن مشاهده شده، تأثیر بگذارد. در هفته ی 72 ام، شرکت کنندگان تحت درمان با تیرزپاتید به طور متوسط ۲۰.۲درصد کاهش وزن بدن را تجربه کردند، در حالی که این میزان برای سماگلوتید ۱۳.۷درصد بود، که از نظر آماری و بالینی تفاوت معناداری را نشان می دهد. این به معنای تقریباً ۲۲.۸کیلوگرم کاهش وزن با تیرزپاتید و ۱۵کیلوگرم با سماگلوتید است.
شرکت کنندگان تحت درمان با تیرزپاتید همچنین به طور قابل توجهی بیشتر احتمال داشت که به سطوح بالاتری از کاهش وزن دست یابند: ۸۱.۶درصد از افراد حداقل ۱۰درصد کاهش وزن (در مقابل ۶۰.۵درصد از افراد تحت درمان با سماگلوتید)، ۶۴.۶درصد از افراد ۱۵درصد کاهش وزن (در مقابل ۴۰.۱درصد با سماگلوتید)، ۴۸.۴درصد از افراد ۲۰درصد کاهش وزن (در مقابل ۲۷.۳درصد با سماگلوتید) و ۳۱.۶درصد از افراد ۲۵درصد کاهش وزن یا بیشتر (در مقابل ۱۶.۱درصد با سماگلوتید) را تجربه کردند. علاوه بر این، ۱۹.۷ درصداز افراد در گروه تیرزپاتید به ۳۰ درصدکاهش وزن دست یافتند، در حالی که تنها ۶.۹ درصداز افراد در گروه سماگلوتید به این میزان کاهش وزن رسیدند.
تیرزپاتید همچنین در کاهش اندازه ی دور کمر مؤثرتر بود و به طور متوسط ۱۸.۴سانتی متر کاهش دور کمر در مقایسه با ۱۳.۰سانتی متر کاهش دور کمر با سماگلوتید را نشان داد. بهبود در عوامل خطر قلبی-متابولیک مانند فشار خون، قند خون ناشتا و سطح چربی در هر دو گروه مشاهده شد و به شدت با میزان کاهش وزن مرتبط بود.
در میان شرکت کنندگانی که در دسته های کاهش وزن بالاتر (به عنوان مثال، ≥۲۰ درصد) قرار داشتند، بهبود در فشار خون و سایر عوامل خطر حتی بیشتر بود، که این موضوع را برجسته می کند، که مزایای سلامتی با میزان وزن از دست رفته مرتبط است. این مطالعه همچنین نشان داد که زنان در هر دو گروه درمانی حدود 6٪ بیشتر از مردان وزن کم کردند، که برای تفسیر نتایج و کاربرد آنها در عمل مهم است.
پروفایل های ایمنی با عوارض جانبی شناخته شده درمان‌های مبتنی بر اینکرتین سازگار بود. علائم گوارشی شایع ترین عوارض جانبی بودند که معمولاً در طول افزایش دوز رخ می دادند. این شامل تهوع، اسهال، یبوست و استفراغ بود و عمدتاً خفیف تا متوسط بودند.
سماگلوتید به دلیل مشکلات گوارشی (5.6٪) در مقایسه با تیرزپاتید (2.7٪) با میزان قطع مصرف بالاتری همراه بود. واکنش های محل تزریق در گروه تیرزپاتید (8.6٪) در مقابل گروه سماگلوتید (0.3٪) بیشتر رخ داد اما منجر به قطع درمان نشد.
به طور کلی، حدود 77٪ از شرکت کنندگان در هر دو گروه حداقل یک عارضه جانبی را تجربه کردند، با این حال عوارض جانبی جدی نادر و بین گروه ها مشابه بود (حدود 4٪ در هر گروه). نکته قابل توجه این است که یک مورد پانکراتیت که توسط دادگاه تایید شده بود، در گروه سماگلوتید گزارش شد.
این نتایج نشان می دهد که تیرزپاتید نه تنها کاهش وزن کلی بیشتری نسبت به سماگلوتید ایجاد می کند، بلکه به بیماران بیشتری نیز کمک می کند تا به نقاط عطف بالینی معنادار در کاهش وزن برسند. ثبات مزایا در معیارهای وزن، دور کمر و سلامت متابولیک نشان می دهد که تیرزپاتید می تواند به ویژه برای بیماران مبتلا به چاقی شدید یا خطرات متعدد سلامتی مفید باشد.
علاوه بر این، تنوع شرکت کنندگان در این کارآزمایی، شامل 19٪ سیاه پوست و 26٪ اسپانیایی یا لاتین تبار، از تعمیم پذیری این یافته‌ها به جمعیت وسیع تر پشتیبانی می کند.
نتیجه گیری
به طور خلاصه، در بزرگسالان مبتلا به چاقی اما بدون دیابت نوع 2، تیرزپاتید به طور قابل توجهی در کاهش وزن بدن و دور کمر در طول 72 هفته از سماگلوتید پیشی گرفت. بخش بیشتری از بیماران تحت درمان با تیرزپاتید به آستانه های کلیدی کاهش وزن رسیدند و این درمان با عوارض جانبی قابل کنترل به خوبی تحمل شد. ماهیت برچسب باز این کارآزمایی یک محدودیت است، زیرا ممکن است باعث ایجاد برخی سوگیری ها شود، اما نتایج با نتایج مطالعات کور قبلی مطابقت دارد. این یافته ها ارزش تیرزپاتید را به عنوان یک گزینه بسیار مؤثر برای مدیریت وزن در این جمعیت برجسته می کند.
با افزایش چاقی در سراسر جهان، داشتن چندین گزینه درمانی قوی، مراقبت های شخصی تری را امکان پذیر می کند. در دسترس بودن داروهایی که می توانند به بیماران در دستیابی به اهداف کاهش وزن ترجیحی و از نظر بالینی معنادار کمک کنند، ممکن است پایبندی و رضایت را بهبود بخشد. این مقایسه ی سر به سر، نقش رو به رشد تیرزپاتید را در عمل بالینی تأیید می کند و ممکن است بر دستورالعمل های آینده درمان چاقی و تصمیم گیری مشترک بین بیماران و ارائه دهندگان خدمات درمانی تأثیر بگذارد.
منبع:
https://www.news-medical.net/news/20250512/Tirzepatide-outperforms-semaglutide-for-weight-loss-in-people-without-diabetes.aspx